ادبیات نمایشی

ادبیات نمایشی از بخش های اصلی و پایه ای هنرهای نمایشی می باشد. رشته ادبیات نمایشی ضمن پرداختن به سنت ها و تاریخ ادبیات نمایشی در ایران و جهان، به اصول و فنون و شیوه های نگارش متون دراماتیک هم می پردازد. ادبیات نمایشی واسطه ادبیات و صحنه نمایش است و رویکردی ادبی- نمایشی دارد. با توجه به ادبیات غنی فارسی، رشته ادبیات نمایشی می تواند رشد بسیار خوبی در کشور ما داشته باشد.

هدف رشته ادبیات نمایشی تربیت متخصصانی است که توانایی نگارش انواع متون نمایشی در حوزه فرهنگ پارسی را داشته و در حوزه نقد و بررسی و پژوهش نیز توانمند باشند
.داوطلبان رشته ادبیات نمایشی باید به ادبیات فارسی تسلط داشته و دارای ذهنی پویا، مبتکر و خلاق باشند. لازم به ذکر است که پذیرش در رشته ادبیات نمایشی با آزمون عملی صورت می گیرد.

اگر بخواهیم تاریخچه ادبیات نمایشی در ایران را بررسی کنیم می توان گفت در ایران اشکال کهن نمایش ریشه در مذهب داشت. کهن‌ترین آن ها مراسمی بود که در آنها مغ ها سرودهای اوستا را همراه با رقص‌های دسته ‌جمعی می‌خواندند. در ایران باستان نمایش واره‌هایی به مناسبت پیروزی‌ها و سوگواری ها بر پا می‌شد از آن جمله کین سیاوشکه برای سوگواری کشته شدن وی هر سال در نواحی شمال شرقی ایران اجرا می‌شد و تا سدهٔ چهارم رایج بود، و نیز کین ایرج، مویه زال، آیین جمشید و گریستن مغان پس از این نمایش واره‌ها در دوره‌های مختلف اشکال گوناگون نمایش در ایران پدید آمد که از آن میان می‌توان به نمایش های کوسه برنشینپیش از اسلام و سپس پرده بازی و میرنوروزیعمرکشان و انواع نمایش‌های سنتی مانند معرکه گیری، نقالیو روحوضیاشاره کرد که چون نمایش‌هایی عامیانه بود چندان نیازی به متن و نمایشنامهٔ مشخص نداشت. تنها گونه نمایش های سنتی ایرانی که می توان نوشتاری برای آن جست تعزیه است. تعزیه که از زمان معز الدوله دیلمیبه صورت دسته ها و مراسم سوگواری اجرا می شد تا اواخر دوره صفویهبه شکل نهایی و امروزی خود دست یافت.

نمایش به شکل امروزی آن با ترجمه نمایشنامه های غربی به ایران راه یافت که در این میان سهم آثار ترجمه شده مولیرنمایشنامه‌نویس فرانسوی بیش از دیگران‌است. از اواسط دهه ۱۳۳۰ بر پایی سالن‌های جدید نمایش و برگزاری جشنواره های تئاتر و توجه روشنفکران به ریشه‌های هنر بومی و ملی سبب رونق دوباره نمایشنامه‌نویسی شد. غلامحسین ساعدیبا نام مستعار گوهرنژاد و بهرام بیضاییو اکبر رادیواسماعیل خلجاز برجسته ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر به شمار می‌روند.

واحدهای درسی رشته ادبیات نمایشی
دروس پایه
اصول و مبانی ارتباطات، آشنایی با تاریخ ادبیات کهن و معاصر ایران، آشنایی با تاریخ ادبیات کهن و معاصر جهان، جامعه شناسی عمومی، شناخت موسیقی، جامعه شناسی هنر، شناخت موسیقی، تمثیل شناسی، فرهنگ و ادبیات عامه، فلسفه مقدماتی شرق، فلسفه مقدماتی غرب ،روش تحقیق و تدوین پروژه
دروس اصلی
بنیاد نمایش در غرب و شرق، مبانی بازیگری، مبانی طراحی صحنه ،مبانی کارگردانی، مبانی ادبیات نمایشی، مبانی نمایش عروسکی، تاریخ نمایش در ایران، تاریخ نمایش در جهان، بررسی تطبیقی نظریه های نمایش شرق و غرب
دروس تخصصی
ادبیات نمایشی شرق 1، ادبیات نمایشی شرق 2، اصول و فنون نمایشنامه نویسی 1، اصول و فنون نمایشنامه نویسی 2، مکتب های ادبی 1، مکتب های ادبی 2، ادبیات نمایشی کلاسیک در اروپا 1، ادبیات نمایشی کلاسیک در اروپا 2، داستان نویسی 1، داستان نویسی 2، ادبیات نمایشی در ایران 1، ادبیات نمایشی در ایران 2، اسطوره و نمایش، فیلمنامه نویسی 1 ، فیلمنامه نویسی 2، کارگاه نمایشنامه نویسی 1، کارگاه نمایشنامه نویسی 2، بررسی متون فارسی از منظر نمایش 1، بررسی متون فارسی از منظر نمایش 2، ادبیات نمایشی معاصر اروپا 1، ادبیات نمایشی معاصر اروپا 2، ادبیات نمایشی معاصر اروپا 3، تحلیل نمایشنامه 1، تحلیل نمایشنامه 2، نقدر در ادبیات نمایشی 1، نقدر در ادبیات نمایشی 2، نمایشنامه نویسی برای رادیو، نمایشنامه نویسی برای تلویزیون، کارگاه نمایشنامه نویسی 1، کارگاه نمایشنامه نویسی 2، کارگاه نمایشنامه نویسی 3، کارگاه نمایشنامه نویسی 4، دیدن و تحلیل نمایش 1، تحلیل نمایش 2، تاریخ ادبیات نمایشی در آمریکا، پروژه

توانایی‌های لازم
هنرجوی این رشته باید ذوق و استعداد نویسندگی را در خود داشته باشد. به همین دلیل پذیرش در این رشته با آزمون عملی صورت می گیرد. قدرت تجزیه و تحلیل، علاقه به ادبیات به ویژه ادبیات نمایشی، تیزبینی و نکته‌سنجی و صبر و حوصله زیاد لازمه‌ی فعالیت در حیطه ادبیات نمایشی است به ویژه این که ما در این حیطه هنوز در ابتدای راهیم و باید فردی عاشق و توانمند بود تا بتوان در این وادی وارد شد و باعث شکوفایی ادبیات نمایشی گردید.

زمینه های شغلی رشته ادبیات نمایشی
فارغ‌التحصیلان رشته‌ ادبیات نمایشی می توانند با گروه های مختلف نمایشی در زمینه نوشتن نمایشنامه همکاری کنند. همچنین تدریس مباحث تئوری نمایش را در مراکز دولتی و خصوصی به عهده بگیرند. آموزش نمایش نویسی به دیگران در موسسات خصوصی و فرهنگسراها، تشکیل کارگاه‌های نقد، و آموزش روش‌های عملی نقد و تحلیل نمایش و همچنین در نقش کارشناس ادبیات نمایشی یا نمایشنامه نویس می تواند با مجلات نقد همکاری کند.

*  تمامی حقوق این مقاله برایمؤسسه هونر محفوظ است و هر گونه کپی برداری پیگرد قانونی دارد.

0
0
0
s2sdefault